Masalla Hayatı Öğreniyorum - Köz Masalı 1. Bölüm - Sesli Masal

Masalla Hayatı Öğreniyorum - Köz Masalı 1. Bölüm - Sesli Masal

Çoklu Zeka Geliştirici Masallar10 dk3-8 yaş

Sabırla beklemenin, sevdiklerimiz için çaba göstermenin ve gerektiğinde yardım istemenin önemini öğretir.

Bu masal Masaldan Erdeme uygulamasında ücretsiz ve reklamsız.

App Store’dan indirin Google Play’den indirin

Masalın konusu

Ateş Ülkesi’nde yaşayan Semender Ana ile Semender Baba, yumurtadan çıkmak istemeyen yavruları Bukor için endişelenir. Bukor, kendini güvende ve rahat hissettiği kuru kabuğundan ayrılmaya yanaşmaz; ailesi ise onu zorla çıkarmanın tehlikeli olduğunu öğrenir. Bunun üzerine Semender Ana, ateşin dışındaki bilinmeyen dünyaya korkusunu yenerek gider ve kabuklu bir canlıdan akıl istemeye karar verir. Çimenler, ağaçlar, nehir ve hayvanlarla dolu bu yolculukta salyangoz Isla ile karşılaşır. Isla, çözüm için onları vadideki kirpiye yönlendirirken macera sonraki bölüme uzanır.

Bu masal ne öğretir?

Sabırla beklemenin, sevdiklerimiz için çaba göstermenin ve gerektiğinde yardım istemenin önemini öğretir.

Masalın kahramanları

BukorSemender AnaSemender BabaSalyangoz IslaKirpi

Masaldan sonra çocuğunuza sorabilirsiniz

  1. Bukor neden yumurtasının kabuğundan çıkmak istemiyordu?
  2. Semender Ana yardım bulmak için neden Ateş Ülkesi’nden ayrıldı?
  3. Isla, Semender Ana’yı hangi hayvana danışmaya yönlendirdi?

Bu masalı uygulamada dinleyin

  • Araya reklam girmez; masal bitince başka bir videoya geçmez.
  • Günlük masal sınırını PIN korumalı ebeveyn bölümünden siz belirlersiniz.
  • Çocuğunuzun fikrinden ona özel, resimli ve seslendirilmiş masal oluşturursunuz; her ay bir tanesi ücretsiz.
  • Hesap açmanız gerekmez. iPhone, iPad ve Android’de.
App Store’dan indirin Google Play’den indirin

Masalı izle

10 dk

Oynat’a bastığınızda video YouTube’dan (Google) yüklenir; o ana kadar bu sayfada YouTube’dan hiçbir şey yüklenmez (gizlilik politikası, Bölüm 12). YouTube reklam gösterebilir; uygulamada reklam yoktur. Masalı YouTube kanalımızda da izleyebilirsiniz.

Masalı oku

Masalın anlatımı, yazıya geçirilmiş hâliyle. Uygulamada kelimeler anlatımla birlikte vurgulanır.

Nice nice asırlar, yığın yığın hasırlar öncesiydi. Kuşlar kemikten kolye dizer, balıklar yosundan yorgan dikerdi. Gözlüklü ağaçlar dökülen yapraklara uzunca destanlar yazar, kara taşlar güneş altında çatırdaya çatırdaya güneşlenmeyi severdi. İşte o zamanlar bir ateş coşarak göğe merdiven dayamış dayanardı. O ateş ki kıvılcımları yağmur gibi dört yana saçılır ve iştahla kabarırdı.

Oraya Ateş Ülkesi denirdi. O kızıl alevler içinde kimselerin görmediği, bilmediği semender ailesi güzel bir hayat sürüp gitmekteydi. Ateş onlara çok tatlı bir yarendi. Kıvılcımlar adeta damarlarındaki kan demekti. O ateş içinde kurdukları yuvaları, yeni bir yumurtanın çatlama vakti gelene dek keyifle sürdü.

Onlar ateşte yaşayan semender ailesiydi. O yumurtanın ince bir zar gibi şeffaf olan kabuğunun çatlaması epey gecikmişti. Semender ana ve semender baba, adını Bukor koydukları yavrularına neden kavuşamadıklarını anlayamıyorlardı. Yavru Bukor o ince kabuktan başını çıkarmaya asla yanaşmıyordu. Semender ana ile semender baba da bu büyük soruna en kısa zamanda bir çözüm bulmak zorundaydı.

“Kabuk ateşten iyi.” Semender ana ağlamaya başladı. Yavrusunun o kuru kabukta durmak istemesine akıl sır erdiremez olmuştu. Bukor, annesinin ağlamasına daha fazla dayanamayarak annesine seslendi: “Anne, neden ağlıyorsun?”

“O kabuktan çıksaydın da görseydim seni, öpseydim seni, sevseydim seni yavrum.” “Çıkmam. Boşuna dil dökmem. Baksana, ne rahatım ben böyle. Sanki uçan halı üzerindeyim. Sanki nehir üzerinde akıp giden bir yaprak gibi hafifim.” “Aaa, öyle mi düşünüyorsun sahiden?” “Düşünmemem mümkün değil, anne. Ne olacak ki çıksam, her yan ateş. Gördüğüm, bildiğim, yediğim, içtiğim hep ateş mi olsun?”

“Ama yavrum, bu bizim için en güzeldir, bize en uygundur. Nasıl balıklar su içinde yaşar, su onlara uygun, biz de ateş yaşıyoruz.” Bukor hiç duymamış gibi ellerini kafasının altına koyup uyumaya başladı. Semender ana ve semender baba bu hâle bir anlam veremiyordu. Ateş içinde gün görmüş ne kadar semender bilgisi varsa tamamına akıl danıştılar. Fikir sordular.

Hepsi daha önce böyle bir şeyi sadece bir kez gördüklerini, onu da unutup gittiklerini söyledi. “Aman aman, yumurtayı siz kırmayın, yanar gider yavrum. Bukor kendi çıkmalı ki vücudu güçlensin.” “İkna edin, konuşun ve bekleyin.” diye de eklediler. Semender baba ve semender ana artık uyku nedir bilmez, bir nebze gülmez, şöyle rahat bir nefes alamaz olmuştu.

Ama kaç gün geçerse geçsin sözler de vaatler de boşa gidiyordu. Bukor, kabuğunu çok sevdiğini ve kırmamaya kararlı olduğunu anlatıp duruyordu. Böyle giderse açlıktan ölecekti. Semender ananın aklına bir fikir geldi. Semender babaya, “Sen burada kal, bize daha geniş bir ev kur. Ben de bu büyük derdi çözeyim, sevinçle sana geri döneyim.” dedi.

“Bukor'u ateş içindeki akrabalarımız ikna edemedi. En iyisi ben biraz dışarı çıkayım, bir kabuklu canlı bulayım, bu işin sırrını ona sorayım.” deyip yollara düştü. Ateşten yuvasını hüzünle terk ederken aslında çok korkuyordu. Ateş dışındaki dünya... Semender ana, kabuk içinde uyuyan yavrusunu da sırtına sarıp ilerlemeye koyuldu.

Ateş ülkesinden çıkınca ilkin gözleri görmez, nefesi yetmez oldu. Şaşkınlıkla yerdeki yemyeşil çimlere baktı, dokundu. Sonra büyük ağaç gövdelerine yaslandı. Çiçeklerin kokusu başını döndürdü, kuşların cıvıltıları kulaklarında uğuldadı. En büyük şaşkınlığı, şüphe yok ki şırıldayarak akan o ırmağı görünce yaşadı.

Mavi ırmağın içindeki iri göbekli, kırmızı yüzgeçli balıkların sıçrayışlarını bir süre izledi. Yavrusunu arayan telaşlı bir kurbağayı gördü. Ardından omzuna binlerce örümcek yüklemiş baykuş ve sırtına kara bir yılan dolamış gezen hörgütsüz bir deveye dikkatle baktı. Onların yanlarına tek varmak ve dertlerini sormak istedi. Ama bunun için vakti yoktu.

En iyisi onlardan, uzaktan da olsa yardım istemekti. “Kabukla ne vardır acaba bu dünya üzerinde? Kabuk zor değil midir taşıyıp da gezene? Kimlere sorsam, ah kimler bilir! Hey kurbağa, ‘Yavrum nerde?’ diye bağıran kurbağa! Hey, koca pençeleriyle heybetini mühürlemiş kocaman baykuş! Yukarıdan bak hele de söyleyiver! Ya da sen, hörgütsüz deve, ne olur bana söyle!”

Kabuklu bir hayvana geldi. Semender ana böyle bağırıp dururken yanından geçmekte olan salyangoz durdu. Kafasından uzanan iki çıkıntıya kondurulmuş gözleri Semender anayı iyice izlemeye koyuldu. Onun kızıl derisinden hâlâ dumanlar çıkıyordu. Salyangoz vücudunu birkaç adım geri sürüklese de yeterli olmayacaktı. Bu yüzden yoluna devam etti.

Nefesi ateş kokan, gözleri alev alev yanan Semender, salyangozu görüverdi. “Salyangozun izini takip et!” Salyangoz kıvrım kıvrım parlak kabuğunu sürüyerek bir yerlere gidiyordu. Sonra biraz durup taze ve sulu otlardan bir ısırık alarak yola devam ediyordu. Semender ana, salyangozun gümüş gibi ışıldayan izini takip etmeye başladı.

Hem yavaş yavaş gezmek hem de salyangozun şu tatlı şarkısını dinlemek çok keyif vermişti Semender anaya! “Haydi şimdi çekecek, şu kabuğum gidecek. Evim sırtımda benim, keyfim yerimde benim. Haydi şimdi çekecek, şu kabuğum gidecek.” Yorulan salyangoz, şarkıları ile birlikte bir ağaç gövdesine tırmanmaya başladı.

Semender ana ona birkaç kez seslendi. Salyangoza sesini bir türlü duyuramıyordu. Yerden aldığı bir taşı salyangoza fırlattı. Salyangoz, kabuğuna değen taşla birlikte sert bir şekilde yere çakıldı. “Kim attı bana bu koca taşı, kim attı?” gibi bağırarak etrafına bakan salyangoz, Semender ananın kızıl gövdesini karşısında görünce birden toparlandı.

Korkmuştu, geri geri gitmeye çalışsa da çok hızlı hareket edemediği için gözlerini kapatıp beklerken şunları söylemeye koyuldu: “Beni yeme, Semender, benim tadım tuzum yoktur.” “Seni yiyecek değilim ey salyangoz.” “O hâlde ne demeye taşladın beni de yere düşürdün? Bak, kabuğum nasıl çatladı.” “Affet beni ey salyangoz, derdimi dinle de çöz salyangoz. Bir yavrum var benim ve şu sırtımdaki yumurtanın içinde. ‘Çıkmam.’ dedi de kırmadı kabuğunu. Aklım allak bullak, bana lütfen yardım elini uzat.”

“Seni ilk göz gördüm, tanımıyorum. Derin çok sert, gözlerin alev topu gibi parlayıp durmakta. Duman çıkıyor, biraz daha yaklaşsan bana, belki beni küle dersin.” “Bana Semender ana derler. Kimseye zarar vermem, aklına kötü şeyler gelmesin.” “Benim adım da Isla, ne umdur benden de. Geldim buralara.” dedi salyangoz. Semender ana cevap verdi: “Bir kabuklu can sahibini göreyim de akıl alayım diye düştüm yollara. Sana bir soru sormam gerekir ki ondan sonra yoluma gideyim.”

“Sor hele.” “Bak şu sırtımdaki yavruma, yumurtasından çıkmak istemez dedim ya. Üzüntümden bir deri bir kemik kaldım, perişan oldum. Biraz daha çıkmazsa o kuru kabuğun içinden, korkarım ki açlık ve susuzluktan ölecek. Seni şu kabuğuna baksa da görse dedim tabiatın sırrını.” “Kimi kabuklu, kimi boynuzlu, kimi pençeli, kimi de benim gibi çelik derili. Çok doğru dersin demesine de bu kabuk meselesi olduğu kadar aynı zamanda diken meselesi. Hadi şu vadideki kilpiye götür bizi. Onun dikeni oktan keskindir. Yumurtayı keser de yavrunu kurtarır belki. Burada çoğu kimse ona akıl danışır.”

Semender ananın sırtına altın bir tahta kurulur gibi oturan Isla'ya, bir yandan da yumurta içinde uyuyan bu kuru izliyordu.

Rehber Erdem masalları — Sabır, dürüstlük, paylaşmak: değerler eğitimi için masal seçimi. Tüm rehberler