Uyku Öncesi Eğitici Masal - 1 Saat Masal Dinle - Çizgi Film Tadında (Türkçe)

Uyku Öncesi Eğitici Masal - 1 Saat Masal Dinle - Çizgi Film Tadında (Türkçe)

Uzun Masallar62 dk3-8 yaş

Masal, kötü şakaların dostluk ve çevre üzerindeki zararını, hatayı fark edip özür dilemeyi ve Allah’ın nimetlerine şükretmeyi öğretir.

Bu masal Masaldan Erdeme uygulamasında ücretsiz ve reklamsız.

App Store’dan indirin Google Play’den indirin

Masalın konusu

Denizin derinliklerinde yaşayan Ahtapot Oktavuz, Vatos’un korkutan şakalarına öfkelenince ona karşılık verir ve iki arkadaş şaka yarışını giderek büyütür. Vatos bir deniz yarığında sıkışınca Oktavuz, onun Allah’ın Kudüs ismiyle verilen deniz temizleme görevini yerine getirdiğini öğrenir. Hatasını anlayıp arkadaşını kurtarır; birlikte çöpleri ve zararlı yosunları temizleyerek denizi yeniden berraklaştırırlar ve şükrederek dua ederler. Kayıtta ayrıca deve Hörgüç ile annesi Selgüç’ün çöldeki ilk yolculuğu ve Allah’ın Kerim ismini tanıtan macerası başlar.

Bu masal ne öğretir?

Masal, kötü şakaların dostluk ve çevre üzerindeki zararını, hatayı fark edip özür dilemeyi ve Allah’ın nimetlerine şükretmeyi öğretir.

Masalın kahramanları

Ahtapot OktavuzVatosDeve HörgüçAnne deve SelgüçKertenkele

Masaldan sonra çocuğunuza sorabilirsiniz

  1. Oktavuz, Vatos’un hangi görevi olduğunu öğrendi?
  2. Oktavuz ve Vatos denizi nasıl yeniden temizledi?
  3. Hörgüç ile annesi çölde yolculuk öncesinde neden bol su içti?

Bu masalı uygulamada dinleyin

  • Araya reklam girmez; masal bitince başka bir videoya geçmez.
  • Günlük masal sınırını PIN korumalı ebeveyn bölümünden siz belirlersiniz.
  • Çocuğunuzun fikrinden ona özel, resimli ve seslendirilmiş masal oluşturursunuz; her ay bir tanesi ücretsiz.
  • Hesap açmanız gerekmez. iPhone, iPad ve Android’de.
App Store’dan indirin Google Play’den indirin

Masalı izle

62 dk

Oynat’a bastığınızda video YouTube’dan (Google) yüklenir; o ana kadar bu sayfada YouTube’dan hiçbir şey yüklenmez (gizlilik politikası, Bölüm 12). YouTube reklam gösterebilir; uygulamada reklam yoktur. Masalı YouTube kanalımızda da izleyebilirsiniz.

Masalı oku

Masalın anlatımı, yazıya geçirilmiş hâliyle. Uygulamada kelimeler anlatımla birlikte vurgulanır.

Güzel bir gündü. Ahtapot Oktavuz suyun içinde süzüle süzüle yüzüyordu. Birden denizin dibinde bir karaltı gördü. “Aa, acaba yiyecek bir şey olabilir mi?” diye düşündü. Kollarını aça kapaya, aça kapaya, aça kapaya dibe doğru ilerledi.

Oktavuz denizin dibine ulaşmıştı ki kumun altında saklanan Vatos, “Bööö!” diye bağırarak aniden çıktı. Kanatları ile Oktavuz'u sıkıca sardı. Ahtapot çok korkmuştu. Çırpınarak Vatos'tan kurtuldu ve sekiz kolunu açarak öyle hızlı kaçtı ki su köpük köpük oldu.

Vatos, Ahtapot Oktavuz'un ardından kahkahayla gülüyor, “Şaka yaptım, şaka yaptım!” diye bağırıyordu. “Nasıl korktun ama?” Ahtapot Oktavuz çok sinirlenmişti ve hemen oradan uzaklaştı. İçinden, “Demek bana şaka yaptın, Vatos kardeş. Ben de sana bir şaka yapayım da gör,” dedi.

Ve üzerinde bulunduğu kayanın rengini aldı. Sessizce Vatos'un oradan geçmesini beklemeye başladı. Kayanın üzerinde Oktavuz'u fark etmek neredeyse imkânsızdı. Vatos, Oktavuz'un orada olduğundan habersiz kayanın önünden geçiyordu ki Oktavuz, tehlikelerden korunmak için kullandığı koyu renkli sıvıyı Vatos'a doğru püskürttü.

Su bir anda öyle bulandı ki Vatos neye uğradığını şaşırdı. Hiçbir şey göremiyordu. Yüzmeye çalışırken bir sağa bir sola yalpalıyor, kayalara çarpıyor, bir türlü dengesini sağlayamıyordu. Ahtapot Oktavuz Vatos'a bakarak gülüyor, “Umarım bir daha böyle kimseye kötü şakalar yapmazsın,” diyordu.

Vatos da inadı bindirdi. “Bunun altında kalacağımı mı sanıyorsun? Yanılıyorsun,” diye cevap verdi. Ve yeni şakalar planlamak üzere yuvasına çekildi. Vatos uzun uzun düşündükten sonra, “Buldum, buldum!” diyerek yuvasından fırladı. “Oktavuz'a öyle bir şaka yapacağım ki bunun üzerine yapacak şaka bulamayacak,” dedi ve yosunların arasına saklandı.

Oktavuz'u beklemeye başladı. Çok geçmeden Oktavuz göründü. Mercanların arasından süzüle süzüle geliyordu. Vatos, Oktavuz'un karşısına çıkarak, “Oktavuz, Oktavuz! Bak, bir yengeç, tam ağzına göre!” diye bağırdı. Oktavuz da yengece bayılırdı.

“Hani nerede, hani nerede?” diyerek kollarını sallaya sallaya dönmeye başladı. Vatos, “İşte sağda! Yok, yok, yok, sola kaçtı. Ya işte burada, burada! Yakala!” diyerek Oktavuz'un bütün kollarını birbirine doladı. Başı fena hâlde dönen Oktavuz olduğu yere yığıldı kaldı.

Vatos, kolları birbirine dolanmış olan Oktavuz'un etrafında dönmeye başladı. “Şaka yaptım, şaka yaptım!” Oktavuz gerçekten çok sinirlenmişti. “Senin şakaların artık canımı sıkıyor,” diyerek içine çekebildiği kadar su çekti. Sonra bu suyu Vatos'a doğru öyle bir püskürttü ki Vatos deniz yarıklarından birinin içine düştü.

Çıkmaya çalışıyor fakat bir türlü çıkamıyordu. Oktavuz Vatos'a seslendi: “Ben gidiyorum, hoşça kal.” Vatos korkuyla bağırdı: “Ya beni burada bırakıp gidemezsin!” Ama Oktavuz Vatos'a çok kızgındı. “Pekâlâ, bırakırım,” dedi. “Biraz orada kal da aklın başına gelsin.”

Bir süre sonra iki arkadaş da birbirlerine çok fazla şaka yaptıklarına kanaat getirmişlerdi. İlk önce Vatos yaptığı hatayı anlamış, arkadaşına kötü şakalar yaptığı için pişman olmuştu. Ama keşke Oktavuz da ona kötü şakalar yaparak karşılık vermeseydi. “Benim yapmam gereken görevlerim var,” diye çaresizlik içinde seslendi Vatos.

Oktavuz'un siniri hâlâ geçmemişti. “Ne görevi? Ona buna şaka yapma görevinden bahsediyorsun. Unut artık. Hiç kimseyi rahatsız edemeyeceksin,” dedi ve Vatos'u yarığın içinde bırakarak oradan uzaklaştı. Yuvasından döndüğünde Oktavuz sakinleşmişti.

“Keşke Vatos'u orada bırakmasaydım. Acıkınca ne yapacak?” diye düşündü. Sonra kendi kendine, “Ben ona arada sırada yiyecek götürürüm. Biraz orada kalmasına kimseye zararı olmaz,” diye mırıldandı. Çok geçmeden uykuya daldı. Sabah, yuvasında koşuşan su böceklerinin sesiyle uyandı.

Böcekler bir o yana bir bu yana pıtır pıtır koşturuyor, bir yandan da “Yaşasın, yaşasın! Vatos yok, her şeyi rahat rahat kemirebiliriz!” diye bağırışıyorlardı. Ahtapot Oktavuz, “Hey, neler oluyor burada?” diyerek kendini dışarı attı. Dışarı çıktığında gördüğü manzara onu daha da şaşırttı.

Evinin üzeri çöp doluydu ve çöpler etrafı çok kötü kokutuyordu. Zararlı yosunlar ne kadar çoğalmıştı! Adeta yuvasının her yanını sarmışlardı. Yosunlar ve böcekler hep bir ağızdan, “Yaşasın Vatos yok! Vatos yok, istediğimiz gibi denizi kirletebiliriz!” diyerek kutlama yapıyorlardı adeta.

Ahtapot Oktavuz duyduklarına hiçbir anlam veremedi. “Belki Vatos bu olanları bana açıklayabilir. En iyisi gidip ona sorayım,” diye düşündü. Oktavuz daha sonra sekiz koluyla hızlı hızlı yüzerek Vatos'un sıkıştığı kayalığa geldi. Başını delikten uzatarak Vatos'a, “Vatos, biliyor musun, dünden beri deniz çok kirlendi. Böcekler ve yosunlar her yanı sardı,” dedi.

“Hepsi senin yokluğunu kutluyor. Sahi, bana görevlerin olduğunu söylemiştin. O görevlerin yoksa bunlar mıydı?” Vatos, Oktavuz'a çok kırılmıştı. “Boş ver artık. Burada sıkıştığıma göre bir önemi kalmadı,” diye cevap verdi. Oktavuz, “Lütfen, ne olur söyle,” diye ısrar etti.

Vatos, “Ben ve arkadaşlarım, Allah'ın Kuddüs ismiyle bize verdiği temizleme görevini yerine getiririz,” dedi. “Yani pislikleri, yosunları, böcekleri sen mi temizliyordun, Vatos kardeş?” “Evet, öyle ya.” “Ya, bilmiyordum! Demek seni cezalandırmak isterken görevine engel oldum. Bu yüzden de deniz çok kirlendi. Çok üzgünüm, Vatos.”

Ahtapot Oktavuz, Vatos'u orada bıraktığı için gerçekten çok pişman olmuştu. Kollarından birini kayanın yarığından içeri uzattı. Vatos'u çekerek kurtardı. “Teşekkür ederim,” dedi Vatos. Artık iki arkadaş barışmıştı.

Ahtapot Oktavuz, “Görevini hiç aksatmadan yerine getirdiğin için ben teşekkür ederim, Vatos kardeş,” dedi. Vatos da, “Hiç önemli değil. Allah'ın bize verdiği denizleri temizleme görevini biz Vatoslar büyük bir zevkle yapıyoruz,” diyerek gülümsedi.

“Hem Yunus Yoyo'dan duyduğuma göre karada da bizim gibi temizlik yapmakla görevli kuşlar, ağaçlar, karıncalar varmış,” diye ilave etti. Sonra vakit kaybetmeden işe koyuldu. Kısa sürede bütün pislikleri temizledi. Deniz yine eskisi gibi berrak ve tertemiz olmuştu.

Sonra o yorgunlukla hepsi yataklarına doğru çekildiler. Vatos ve Oktavuz, bütün evreni tertemiz tuttuğu için birlikte Allah'a şükredip yatarken yaptıkları duayı yaptılar: “Yattım Allah, kaldır beni, nur içine daldır beni, kalbimizi tertemiz yap, iyilerden saydır beni.”

Anne deve Selgüç, barınaktan çıkıp yavrusuna seslendi: “Hörgüç, Hörgüç, buraya gelir misin?” Hörgüç arkadaşları ile oyun oynamaya dalmıştı. “Biraz daha kalamaz mıyım, anne?” diye sordu. “Seninle konuşmam lazım. Lütfen bir an önce gel,” diye cevap verdi.

Hörgüç istemeye istemeye oyunu bırakıp eve geldi. “İşte geldim. Bana ne söyleyeceksin?” diyerek annesinin yanına oturdu. Annesi konuşmaya başladı: “Yavrum Hörgüç, yarın uzun bir yolculuğa çıkacağız. Bu, seninle birlikte çıkacağımız ilk yolculuk olacak.”

“Çölde pek çok zorlukla karşılaşacağız. Bunun için gece erkenden yatıp dinlenmelisin.” Hörgüç çok heyecanlanmıştı. “Yaşasın!” diye bağırdı. “Maceraya bayılırım.” Ama anne deve Selgüç biraz endişeliydi. “Çöl yolculuğu sandığın kadar eğlenceli olmayabilir,” dedi.

Gün doğarken anne deve Selgüç, “Uyanma vakti,” diyerek Hörgüç'ü uyandırdı. Hörgüç telaşla yerinden fırladı. “Gidiyor muyuz? Ben hazırım. Hadi hemen çıkalım.” Annesi, “Dur, acele etme bakalım,” dedi. “Önce bol bol su içmemiz lazım. Çölde uzun süre susuz kalabiliriz.”

Öyle de yaptılar. Yola çıkmadan önce bol bol su içtiler. Hörgüç'ün karnı kocaman olmuştu. Annesi, “Hadi gidelim, kervanı bekletmeyelim,” dedi. Anne deve Selgüç ile yavrusu Hörgüç gelince kervan hareket etti. Şehirden uzaklaştılar.

Yürüdüler, yürüdüler. Hörgüç çevresine bakınıyordu. Her yer sapsarı kumlarla kaplıydı. Etrafta tek bir ağaç bile yoktu. Kızgın güneş başlarını yakıyordu.

Ayaklarının altındaki incecik kumlardan dumanlar yükseliyordu adeta. Sanki kumlar alev alev yanıyordu. Ayaklarının yanmasından korkan Hörgüç adımlarını korka korka atıyordu. Bir adım, bir adım daha. Aa, hayret! Ayakları hiç yanmıyordu.

Hörgüç şaşkın şaşkın, “Anne, nasıl oluyor da bu kızgın kumlar ayaklarımızı yakmıyor?” diye sordu. Annesi güldü. “Ayağını kaldır, bak, sana bir şey göstereceğim,” dedi. Hörgüç ayaklarından birini kaldırdı.

Annesi Hörgüç'e ayağının altını tıpkı bir ayakkabı gibi saran kalın deriyi göstererek, “İşte bak, bizleri çok seven ve düşünen Allah'ımız, kızgın kumlar ayaklarımızı yakmasın diye bize böyle kalın deriler vermiş,” dedi. Hörgüç bunu daha önce fark etmediğine şaşırdı. “Ne güzel, ne güzel!” diye bağırarak kumlarda koşturmaya başladı.

Böyle gece gündüz yol aldılar. Bir gün, iki gün, üç gün... Uçsuz bucaksız çöllerde gittiler de gittiler. Bir sabah Hörgüç, yola çıktıklarından bu yana hiç susamadığını fark etti. Annesine, “Hava çok sıcak ama ben hiç susamadım. Bu çok ilginç değil mi, anne?” diye sordu.

Annesi sırtındaki Hörgüç'ü göstererek, “Allah'ın bize verdiği bu tepecikler sayesinde susamadın, yavrum,” dedi. Hörgüç dönüp sırtına baktı. Diğer develer gibi onun sırtında da hörgüç vardı. Bu tepe gibi çıkıntının nasıl olup da susuzluğunu giderdiğini pek de anlayamadı aslında.

Büyükçe bir kum tepesini aşıyorlardı o esnada. Kızgın kumların üzerine yatmış bir kertenkele sessiz sessiz onları izliyordu. “Şu develer de ne şanslı. Su depolarını sırtlarında taşıyorlar,” diye düşündü. Sonra yanından geçmekte olan Hörgüç'e bağırdı: “Merhaba!”

Hörgüç korkuyla sıçradı. “Kim konuştu? Kimsin? Nesin? Neredesin?” Annesi Hörgüç'ü sakinleştirdi. Kumların üzerine yatmış olan kertenkeleyi ona gösterdi. “Kertenkeleleri kumların arasından ayırt etmek çok güçtür, yavrum,” dedi.

“Allah, yırtıcı hayvanlara kolayca yem olmasınlar diye onları böyle kum renginde yaratmış. Etrafa bir bak, saklanabileceği ne kaya arkası ne de bir ağaç dibi var.” Hörgüç, “Gerçekten çölde yaşamak çok zor,” dedi. “Demek Rabbimiz bizi sıcaktan, susuzluktan koruduğu gibi onu da avlanan hayvanlardan korumuş.” Annesi, “Evet yavrum, Allah çok merhametlidir,” diye ilave etti.

Hörgüç kertenkeleye dönerek, “Merhaba, nasılsın, kertenkele kardeş?” diye sordu. Kertenkele, “Bu sıcaklıkta nasıl olmamı bekliyorsun?” diye Hörgüç'ü birazcık da tersledi. “Susuzluktan ölebilirim.” Hörgüç çok üzüldü. “Ya, keşke sana yardımcı olabilsem,” dedi.

Kertenkele, “Sırtındaki sudan versene,” diyerek Hörgüç'e yaklaştı. Hörgüç ne cevap vereceğini bilemedi. Annesine baktı. Anne deve Selgüç, kertenkeleye, “Ama bizim sırtımızda su yok ki,” dedi. “O tepecik bizim yağ depomuz.”

Kertenkele hayretle sordu: “Yağ mı?” “Evet,” dedi anne Selgüç. “Suya ihtiyacımız olduğunda vücudumuz o yağdan su üretiyor.” Bu cevaba kertenkele ile birlikte Hörgüç de şaşırdı. Demek ki günlerdir bunun için susamıyordu.

Fakat kertenkele Selgüç'ün söylediklerine inanmamıştı. Kertenkele sırtını döndü. Kendi kendine, “Saçma, çok saçma,” diye söylene söylene kumların arasından uzaklaştı. Kertenkele az sonra arkadaşı yılanla karşılaştı. Yılan da susuzluktan halsiz düşmüştü.

Hiç kımıldamadan öylece yatıyordu. Kertenkele arkadaşının yanına yaklaşıp, “Şu develer de ne kadar cimri,” dedi. “Sırtındaki sudan bize vermiyorlar.” Yılan da, “Onlar vermiyorsa biz almanın bir yolunu bulalım,” diyerek tısladı.

İki arkadaş kafa kafaya verip bir plan kurdular. Kervan dinlenmek için mola vermişti. Geceyi burada geçirecek, ertesi sabah yola devam edeceklerdi. Hörgüç ve annesi çok yorgundu. Kısa süre sonra uyudular.

Bu anı bekleyen yılan ve kertenkele yavaş yavaş develerin yanına sokuldular. Yaptıkları plana göre yılan Hörgüç'ün hörgücünü ısırıp delecek, akan suyu kertenkele ile birlikte içeceklerdi. Yılan ağzını yavaşça açıp tam ısıracaktı ki anne gözlerini açıverdi.

Yılan, ağzı açık öylece kalakalmıştı. Anne Selgüç, “Sen ne yaptığını sanıyorsun?” diyerek çıkıştı. Yılan çok korkmuştu. Kekelerek, “Şey, şey... Çok susadık da hörgücünüzden biraz su almak istedik,” dedi.

“Su almak mı?” dedi anne Selgüç. “Evet, evet, yalnızca birazcık su.” Selgüç, taşın arkasına gizlenen kertenkeleyi göstererek, “Ben hörgüçlerimizde su olmadığını kertenkeleye söylemiştim. Ne defa anlamaz şeylersiniz siz?” dedi.

Kertenkele çok utandı. Suçlu suçlu başını önüne eğdi. Hörgüç seslerine uyanmıştı. “Ne var, ne oldu, anne?” diye endişeli bir sesle sordu. Annesi, “Korkma yavrum, dostlarımız susamış da bizden su istemeye gelmişler,” diye cevap verdi.

Yılan ve kertenkele yaptıklarına çok pişman olmuşlardı. Üzgün bir şekilde, “Çok özür dileriz,” dediler. Uzaktan onları dinleyen bir kuş, “Hey, buraya bakın!” diye seslendi. Hep beraber kuşa döndüler.

Kuş, üzerine tünediği kaktüsü gagalayarak geldi. Kaktüsün delinen gövdesinden su sızmaya başlamasın mı? Herkes çok şaşırdı. Kuş, “Çok cömert, Kerim olan Allah'ımız, Kerim ismiyle çölde bile bize su ikram ediyor. Yeter ki biz bulmasını bilelim,” dedi.

Kertenkele ve yılan doya doya su içtiler ve Kerim olan Allah'a şükrettiler. Hörgüç, çıktığı bu ilk çöl yolculuğunda biricik Rabbinin ne kadar merhametli ve cömert olduğunu bir kez daha anlamıştı. Ve şükrederek şöyle dua etti: “Sen Kerim'sin Allah'ım, cömertler cömertisin yani. Bir sert çekirdek ektirdin topraklara, çatlattın, renk renk meyveler çıkardın. Şükürle bölüşmeyi nasip et bizlere de.”

“Sen Kerim'sin Allah'ım, cömertler cömertisin yani. Bir pırpır arı gönderdin kovanlara, öğrettin, petek petek ballar doldurdun. Tatlı dille konuşmayı zevk eyle bizlere.”

“Sen Kerim'sin Allah'ım, cömertler cömertisin yani. Bir minik yürek koydun göğüslere, genişlettin, kucak kucak dualar bağışladın. Cömert bir insan olmayı ikram et bizlere.”

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, çok uzaklarda bir ülke varmış. Bu ülkede pembe renkli, kıpkırmızı burunlu, upuzun saçlı, parmak boyunda insanlar yaşıyorlarmış. Bu insanlar sadece ay çekirdeğiyle besleniyorlar, başka hiçbir şey yemiyorlarmış.

Bu yüzden tarlalarına bol bol ay çiçeği dikiyorlarmış. Ay çiçeklerinden topladıkları çekirdeklerle karınlarını doyuruyorlarmış. Bir gün dışarıdan gelen yabancı bir böcek, ay çiçeği tarlalarına dadanmış. Ay çekirdeği yemeyi o da çok seviyormuş.

O kadar çok ay çekirdeği yemiş ki sonunda dev bir böcek olmuş. Her gün kilolarca çekirdek yiyor ama yine de doymuyormuş. Küçük pembe insanlar bu böcekten çok şikâyetçilermiş. Fakat bu koca böceğe hiçbir şey yapamıyorlarmış.

Böcek günlerce yemiş, yemiş, yemiş. Bir süre sonra bir bakmış, ay çiçeği tarlalarında hiç çekirdek kalmamış. Aramış, taramış, minik insanlara sormuş fakat hiç kimsede çekirdek yokmuş. Çekirdek bulamayınca böcek aç kalmış.

Gittikçe zayıflamaya başlamış. Zayıflamış, zayıflamış, sonunda eskisi gibi küçücük kalmış. O zaman küçük pembe insanlar, “Yaptığını gördün mü? Bütün ay çekirdeklerimizi bitirdin. Biz şimdi ne yiyeceğiz?” diyerek böceğe kızmışlar. Böcek bu duruma çok üzülmüş.

“Lütfen beni affedin, lütfen,” diye küçük insanlardan özür dilemiş. Küçük pembe insanlar, “Sen bize ay çiçeği yetiştirmek için bir tek tohum bile bırakmadın. Seni affedemeyiz,” demişler. Böcek yalvarmış: “Ben size tohum bulsam, onu eksem, yetiştirsem?”

Minik pembe insanlar, “Peki, sana son bir şans veriyoruz,” demişler. “Eğer verdiğimiz süre içinde bir tohum bulup bizim için yeniden ay çiçeği yetiştiremezsen, hepimiz seni bacaklarından tutup ülkemizden dışarı atarız.” Böcek boynunu bükmüş. “Tamam,” demiş.

Bunu başaramazsa ülkelerinden gidecekmiş. Ve hemen ay çiçeği tohumu aramaya koyulmuş. Aramış, taramış ama bir türlü ay çiçeği tohumu bulamamış. Ağlamaya başlamış. Bir yandan da, “Allah'ım, Yüce Rabbim, ne olur bir tohum, bir tohum,” diye dua ediyormuş.

Tam o sırada bir karıncanın ay çiçeği tohumu taşıdığını görmüş. Onu kendisine vermesi için karıncaya yalvarmış. Karınca da böceğin hâline acımış ve tohumu ona vermiş. Böcek, “Teşekkür ederim,” demiş ve tohumu ekmek için karıncanın yanından ayrılmış.

Uygun bir yer bulunca tohumu özenle toprağa gömmüş, sulamış, gübrelemiş, beklemeye başlamış. Ama ay çiçeği tohumu bir türlü büyümüyor­muş. Böcek uğraşıp dururken günler geçip gitmiş. Bir sabah küçük pembe insanlar böceğin yanına gelmişler.

“Sana verdiğimiz süre doldu ama sen hâlâ bize ay çiçeği yetiştiremedin. Artık bizim ülkemizden git,” diyerek böceği kovmuşlar. Böcek ağlaya ağlaya ay çiçeği tohumunu ektiği yere gelmiş. Toprağı kazmış, tohumu gömdüğü yerden çıkarmış.

Bakmış bakmış, “Acaba yesem mi?” diye düşünmüş. Fakat ona kıyamamış. Başlamış ay çiçeği tohumuyla konuşmaya. Ona güzel sözler söylemiş, olanları bir bir anlatmış. “Eğer büyüseydin çok güzel bir ay çiçeği olacaktın, iri iri lezzetli çekirdeklerin olacaktı,” demiş.

Sonra eğilip usulca tohumu öpmüş. Bu esnada tohumun ufak ufak kabardığını ve filiz vermeye başladığını görmüş. Hemen küçük pembe insanları çağırmış. “Koşun, koşun! Bakın, ay çiçeğim büyüyor.” Küçük pembe insanlar, “Evet, tohumun filiz vermiş ama henüz verdiğin sözde durmuş sayılmazsın,” demişler.

Yine de ay çiçeği büyüyüp çekirdek verene kadar böceğin ülkede kalmasına izin vermişler. Böcek her gün ay çiçeğini ziyaret ediyor, “Benim güzel filizim, canım filizim,” diyerek onunla konuşuyormuş. Filiz hızla büyümüş, çiçek açmış, sonra da çekirdek vermiş.

Küçük pembe insanlar bunu görünce böceğin ülkelerinde kalmasına razı olmuşlar. Gün ne hızla geçmiş ve çekirdek yemeyi seven böcek çekirdeklerin kendisini sever olmuş. Artık kocaman bir bahçesi ve bahçesinde sarı sarı ay çiçekleri varmış.

Ay çiçekleri böceğin kendileriyle konuşmasına, kendilerine güzel sözler söylemesine o kadar alışmışlar ki böcek bahçeye her girdiğinde hep ona doğru dönüyorlarmış. Böcek de ay çekirdeği yemek yerine bütün vaktini ay çiçeği yetiştirmekle geçiriyormuş.

Onun ay çiçeği bahçesi öyle güzel, öyle güzel görünüyormuş ki herkes bu bahçeyi görmek için o ülkeye geliyormuş. Artık o ülkeye Ay Çiçeği Ülkesi diyorlarmış. Böcek çiçeklerden topladığı ay çekirdeklerinden küçük pembe insanlara bol bol vermiş.

Kral penguenler güneşli günün tadını çıkarıyorlardı. Biraz yaşlı olanlar buzların üzerine yatmış dinleniyorlar, gençler soğuk suyun içinde yüzme yarışı yapıp dalıp çıkarak eğleniyorlardı. Yavru penguenler ise buzların birinden diğerine atlayarak oynuyor, küçük buz kütlelerini tıpkı bir kaykay gibi kullanarak buz tepelerinden aşağı kayıyorlardı.

Bu kalabalık penguen sürüsünün içinde kalpleri heyecandan pıt pıt atan bir penguen çifti vardı. Bu çiftin çok yakında yavruları olacaktı. Yumurtanın üzerinde oturan baba penguen kendi kendine söylendi: “Bu yavru çok yaramaz olacak galiba. Yumurtayken bile yerinde durmuyor. Ayaklarımın altında bir o yana bir bu yana yuvarlanıp duruyor.”

Anne penguen onu duymuştu. “Haklısın,” dedi. “Çok yaramaz olacak. Hadi yorulduysan kalk da yumurtanın üzerine biraz da ben oturayım.” Baba penguen dikkatlice yumurtanın üzerinden kalktı. Anne penguen oturmak üzereydi ki yumurta birden hareketlendi.

Penguen çifti, “Ay aman, dur dur!” diye birbirlerine buzdan bir kayaya çarptı ve çıtırt diye kırıldı. Ve sonunda yumurtanın içinden yavru bir penguen başını uzattı. Böylece minik penguen erkenden dünyaya gelmiş oldu. Anne ve baba penguen de yavrularına Badi ismini verdiler.

Penguen Badi gerçekten de çok hareketli, yerinde duramayan bir yavruydu. Anne ve babası başına bir şey gelmesin diye bütün gün peşinde koşuyorlardı. Aynı zamanda da çok meraklıydı. Her şeyi öğrenmek istiyordu.

Bir gün annesine sordu: “Anne, bize niye kral penguen diyorlar?” Annesi cevap verdi: “Başımızı ve boynumuzu süsleyen altın renkli tüylerimiz olduğu için, yavrum. Bu tüyler atalarımızın asaletini belli eder.”

Bir gün Badi erkenden kalkmış, buzların arasında dolaşıyordu. Birden gökyüzüne uçan kuşlar dikkatini çekti. Onları uzun uzun seyretti. Kuşlar kanatlarını çırpa çırpa uçuyorlardı.

Şöyle bir kendine baktı. E, onun da kanatları vardı. “Kuş o kuş!” Hemen annesiyle babasının yanına geldi. Onlara, “Ben de kuşlar gibi gökyüzünde uçmak istiyorum,” dedi. “Badi'ciğim, sen kuş değil, penguensin,” diye cevap verdiler.

Fakat Badi, “Kuşlar kanatlarını kullanarak uçuyorlar. İşte bakın, benim de kanatlarım var,” diye diretti. Anne ve babası, “O kanatlar senin uçmana değil, yüzmene yarar,” diye yavrularına nasihat ettiler.

Fakat Badi uçamayacağını bir türlü kabul etmek istemiyordu. “Kanatlarımı yüzmek için kullanıyorsam neden uçmak için de kullanmayayım?” diyerek ısrarını sürdürdü. Buzullardan birine tünemiş olan bir kar baykuşu sessizce penguen ailesini dinliyordu.

Daha fazla dayanamayıp söze karıştı: “Ailen doğru söylüyor. Allah senin kanatlarını yüzmek için, bizimkini ise uçmak için yaratmış. Sen bizler gibi uçamazsın, biz kuşlar da senin gibi yüzemeyiz.” Badi, “Senin benim gibi yüzmeyeceğin doğru ama benim uçamayacağım değil,” dedi öfkeyle.

Kar baykuşu, “Öyle olsun, ben söyleyeceğimi söyledim,” dedikten sonra gökyüzüne doğru kanatlandı. Badi, kar baykuşunun arkasından bakarak söylendi: “Ben mi uçmayacağım? Elbette uçarım. Uçayım da gör.” Badi o günden sonra uçma çalışmalarına başladı.

Buzulların üzerine çıkıyor, kanatlarını iki yana açıyor, sonra hop diye kendini boşluğa bırakıyordu. Ama her seferinde ne yazık ki kendini yerde buluyordu. Bir, iki, üç, belki yirmi kere deneme yaptı. Kaç defa düştü, kaç defa başını buzlara vurdu, sayısını bilmiyordu.

Ama bir türlü inadından da vazgeçmedi. Yine bir gün uçmayı denemek için yüksek bir buzulun tepesine çıkmıştı ki gökyüzünde dev bir fırtına kuşu belirdi. Fırtına kuşları yavru penguenlerin korkulu rüyasıydı. Büyük kuş yaklaştı, yaklaştı ve Badi'yi pençesiyle kavradığı gibi gökyüzüne doğru uçurdu.

Onu yuvasına götürmeye çalışıyordu. Yavrularına güzel bir ziyafet verecekti. Zavallı Badi'cik bundan habersiz, gökyüzünden denizi, buz dağlarını ve yuvalarının bulunduğu buzulları izlemeye dalmıştı. Manzara öyle muhteşemdi ki Badi'nin içindeki uçma isteği daha da arttı.

“Mutlaka, mutlaka uçmayı başarmalıyım,” diye tekrarlıyordu bir taraftan da. Az sonra fırtına kuşu Badi'yi yuvasına bıraktı. Badi ancak o zaman tehlikede olduğunu anladı. Korku içinde, “Eyvah, galiba bu kuşların yemi olacağım,” diye düşündü.

Fırtına kuşu yavruları gagalarını uzatarak Badi'ye doğru yaklaşmaya başladılar. Badi, “İmdat, imdat!” diye bağırıyor ama onu kimse duymuyordu. Yuvadan geri geri kaçarken birden ayağı kaydı ve kayalardan aşağı yuvarlanmaya başladı.

Okyanusa doğru düşüyordu. Kanatlarını çırptı, çırptı; hem de yüzlerce defa, fakat bir işe yaramadı. “Neden benim kanatlarım uçmama yaramıyor, neden?” diye söylendi. Badi'nin dağlara çarpan sesi yankılandı.

“Neden benim kanatlarım uçmaya yaramıyor, neden?” Yere düşmek üzereydi. “Sonum geldi galiba,” diye düşünüyordu. Fakat okyanusun soğuk suları ona kucak açtı adeta. Badi'nin kanatları suyun içinde sanki onu uçuruyordu.

Gördüğü manzara, balıklar, mercanlar gökyüzünden daha parlak ve daha güzeldi. İşte tam o sırada bayan fok balığıyla karşılaştı. Badi bayan fok balığına da aynı soruyu sordu: “Neden kanatlarım beni uçurmuyor, neden?” Bayan fok şöyle cevap verdi: “Çünkü Allah, Hakîm ismiyle senin kanatlarını uçman için değil, yüzmen için yaratmış.”

“Sen denizde yaşamaktan mutsuz musun ki uçmak istiyorsun?” Badi bir an düşündü, sonra, “Yok yok,” dedi. “Ben denizde çok mutluyum.” Tam o sırada kar baykuşunu gökyüzünde uçarken gördü ve ona doğru seslendi: “Haklısın baykuş kardeş. Sen çok güzel uçuyorsun, ben de çok güzel yüzüyorum.”

Kar baykuşu gülümseyerek Badi'ye karşılık verdi: “Bunu anlamana çok sevindim, Badi.” Bütün hayvanlar kendilerine gerekli olan her şeyi eksiksiz ve mükemmel şekilde veren Hakîm olan Allah'a şükrettiler. Sonra da Badi şu şiiri söyledi: “Gep geniş göklerin ve gep geniş denizlerin sahibi Rabbim. Zamanımı genişlet, işim gücüm kolay gelsin bana.”

“Dilimi genişlet, adın düşmesin dilimden. Kalbimi genişlet, sevgin hiç çıkmasın yüreğimden.”

Ormanda güneşli bir gün yaşanıyordu. Herkes sıcak havanın tadını çıkarırken Benekli bir o yana bir bu yana telaş içinde uçuyordu. Benekli'nin bu hâlini fark eden Sincap merakla sordu: “Niye bu kadar telaşlısın, Benekli?”

Benekli önce Sincap'ın bu sorusuna biraz şaşırdı. Sonra, “Sahi, ben niçin bir o yana bir bu yana uçuyorum ki?” dedi kendi kendine. Sincap, Benekli'nin bu sözüne kahkahayla güldü. “E, bunu senden başkası elbette bilemez, Benekli. İnan bana, çok komik görünüyorsun,” diyordu.

Bir yandan da dizlerine vura vura gülüyordu. Benekli, Sincap'ın bu tavrına biraz sinirlenmişti. Ne yaptı? Kanatlarını hızla çırptı. Kanatlarından çıkan rüzgâr Sincap'ın dengesini kaybetmesine sebep oldu.

Benekli gagasıyla tutmasaydı Sincap az daha ağaçtan düşecekti. Benekli, “Ah Sincap, ah!” dedi. “Bilsen ne kadar heyecanlıyım. İlk defa yumurtalarım için yuva yapacağım.” Sincap, Benekli'nin işinin gerçekten çok zor olduğunu biliyordu.

Çünkü Benekli çok unutkandı. Ama yine de Sincap arkadaşını cesaretlendirmek için, “Sakin ol, Benekli. İnşallah sen bunu başarabilirsin,” dedi. Sonra yuvasına çekildi. O günden sonra Benekli'nin telaşı daha da arttı.

Bir o yana bir bu yana tıp tıp koşturuyor, bir o ağaca bir bu ağaca konuyordu. Hangisine yuva yapacağına bir türlü karar veremiyordu. Kararsızca ormanda dolaşırken dut ağacının altında kirpiye rastladı. Kirpi, ağacın dibine dökülmüş olan dutları yemeğe dalmıştı.

Benekli, “Kirpi kardeş, sence hangi ağaca yuva yapayım?” diye ona sordu. Kirpi, yediği dutlardan başını kaldırmadan cevap verdi: “Hımm, bence dut ağacına yapmalısın. Böylece yavruların doğunca üzerindeki dutlardan rahat rahat yerler.”

Benekli bu cevaba sevinmişti. “Evet ya, hemen dut ağacına yuva yapmaya başlamalıyım, hemen,” dedi. Verdiği fikir için kirpiye teşekkür etmeyi de unutmadı. Ama hemen oradan uçup gitti. Çünkü yapması gereken çok işi vardı.

Yuva yapmak gerçekten çok zordu. Benekli gibi unutkan bir kuş, bulduğu tüyleri, ipleri sağda solda unutuyor, bir türlü onları bir araya getirmeyi başaramıyordu. Ormandaki kuşlar Benekli'nin zor durumda olduğunu fark etmişlerdi. Ona yardım etmeye karar verdiler.

Benekli'ye bir sürü malzeme taşıdılar. Benekli de bu malzemelerle yuvasını yapmayı başardı. Kendisine yardım eden bütün kuşlara çok çok teşekkür etti. Artık yuvasına oturup rahat rahat yumurtalarının üzerinde bekleyebilirdi.

Benekli'nin eşi kendisi gibi unutkan değildi fakat onun da sakarlığı ormanda ün salmıştı. Ormandaki hayvanlar, “Eyvah, biri unutkan, diğeri sakar. Bakalım bunların yavruları nasıl olacak?” diyerek merakla beklemeye başladılar.

Bir gün Benekli yuvasından dönerken yumurtalarından birini düşürdü. O sırada Bay Tavşan oradan geçiyordu. Benekli ona seslenmek istedi fakat korkudan dili tutulmuştu. “Ta ta ta...” diyor, bir türlü “Tavşan, yumurtayı mı yakala!” diyemiyordu.

Allah'a şükür ki Bay Tavşan düşen yumurtayı fark etti ve hoplayarak yakaladı. Sonra ormandaki hayvanlar el birliğiyle yumurtayı yerine koydular. Benekli bir daha düşürmesin diye de ipek böcekleri yumurtaları iplerle yuvaya bağladılar.

Fakat ne oldu biliyor musunuz, bu da işe yaramadı. Bu defa da Benekli'nin eşi yumurtaları yuvalarıyla birlikte bir daldan diğerine düşürmesin mi? Neyse ki dallar birbirine çok yakın olduğu için tam yuva yere düşmekten kurtuldu. Oh, yumurtalar hâlâ sapasağlamdı.

Benekli'nin eşinin hâlini bir örümcek bulunduğu yerden gizli gizli izliyordu. “Hmm, yardım etsem iyi olacak. Baksana, zavallı Benekli! Yumurtaları kırılırsa çok üzülecek,” dedi. Yardımsever örümcek Benekli'nin yem bulmaya gitmesini bekledi.

O yuvadan uçar uçmaz çok sağlam bir ip yaptı ve tam yüz defa yuva ile ağaç arasında gitti geldi, gitti geldi. Böylece yuvayı ağaca sıkı sıkı bağladı. Yuva şimdi çok sağlam olmuştu. Benekli'nin geldiğini görünce de hemen ağaç yapraklarından birinin arkasına saklandı.

Benekli gelir gelmez yuvasındaki ipi fark etmişti. Bu ip hem çok yumuşak hem de çok sağlamdı. Şaşkınlıkla eşine, “Acaba bu ipin sahibi kim? Nasıl bu kadar yumuşak hem de bu kadar sağlam bir ip yapmayı becerdi? Acaba bunu kimden öğrendi?” diye sordu.

Benekli'nin eşi ipin bir örümceğe ait olduğunu anlamıştı. “Bu, örümceklerin ağ yaparken kullandığı ip,” diyerek Benekli'ye açıkladı. Benekli, “Ha, örümceğin sinekleri yakaladığı ip mi bu? Ama nasıl bu kadar sağlam olur?” diye şaşkınlıkla sordu.

Benekli'nin eşi şu cevabı verdi: “Allah, Alîm ismiyle örümceğe en sağlam ipin nasıl yapılacağını öğretiyor. Tıpkı bizlere nasıl yuva yapacağımızı öğrettiği gibi.” Böyle sohbet ederken Benekli ve eşi bir süre sonra yumurtalarının üzerinde uykuya daldılar.

Ertesi sabah altlarında bir kıpırtı hissederek uyandılar. Yumurtalar sağa sola hareket ediyor, her birinin içinden tıp tıp sesler geliyordu. Çok geçmeden çatırdayarak kırıldılar. Yumurtaların içinden ikiz sevimli serçe yavruları başlarını uzattı.

Serçe ailesinin mutluluğu görülmeye değerdi. Benekli ile eşi yavrularının yumurtadan çıkmasını neşeli şarkılar söyleyerek, hamd ederek, şükrederek kutlarken yuvalarını düşmekten koruyan esnek ip hâlâ yuvayı korumaya devam ediyordu.

Onların mutluluğunu izleyen örümcek, Alîm olan Allah'a, ona diğer hayvanlardan farklı olarak ip yapımını öğrettiği için, böylece arkadaşı Benekli'ye yardım edebildiği için binlerce kez şükretti. Ağacın diğer yanında yavrularını seven Benekli ise şöyle dua ediyordu: “Allah'ım, ben yavrularıma bu iyiliği yapan örümceği tanımıyorum. Ama sen Alîm'sin, her şeyi bilensin; onu da biliyorsundur. Lütfen ona teşekkürlerimi bildir.”

Yumurtadan yeni çıkan minik serçeler de her şeyden habersiz, cik cik cik diye ötüşüyorlardı. Öylece uzun ve yorucu bir gün daha sona ermişti. Benekli yatarken çocuklarına annesinin ona öğrettiği duayı okudu: “Yattım Allah, kaldır beni. Nur içine daldır beni. Ahlakımı güzelleştir. İyilerden saydır beni.”

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken, içinde derelerin, göllerin olduğu bir ormanda Hipos adında bir su aygırı yaşarmış.

Ormanda öğle vakti gelmişti. Karnı acıkan hayvanlar iştahla yemeklerini yiyorlardı. Maymun kocaman bir muz koparmıştı. Uzun boyunlu zürafa dev ağaçların yapraklarını yemeğe dalmıştı. Yavru aslan annesinin getirdiği kemiği kemiriyordu.

Su aygırı Hipos en sevdiği otlarla çoktan karnını doyurmuştu. Ak pelikan ise gagasına doldurduğu balıkları yuttuktan sonra Hipos'a, “Ne güzel, değil mi?” dedi. “Hepimize yetecek kadar yiyecek var. Hiç aç kalmıyoruz.”

Hipos otlarla şişirdiği karnına vurarak, “Evet,” dedi. “Bol bol yiyecek var.” Onlar konuşurken küçük bir kuş süzülerek geldi. Hipos'un burnuna kondu. “Haydi Hipos, sıra bende. Çok acıktım. Aç ağzını da karnımı doyurayım,” dedi.

Hipos ağzını kocaman açtı. Küçük kuş, Hipos'un dişleri arasında kalan otları yemeye başladı. O karnını doyururken Hipos da dişlerinin temizlenmesinden çok memnun oluyordu. Küçük kuş uçtuktan sonra Hipos koşarak suya doğru gitti.

Zıplayarak suyun üzerine kendini bırakınca “pul of” diye etrafa öylesine su fışkırttı ki çevresindeki hayvanlar sırılsıklam oldu. Islanan hayvanlar, “Hipos, biraz dikkatli ol lütfen! Hepimizi ıslattın,” dediler. Hipos kocaman gövdesindeki minicik kulaklarını sallayarak, “Ne güzel işte, böylece bu sıcak yaz gününde duş almış oldunuz,” diye karşılık verdi.

Hayvanlar, “İzin verirsen kendi banyomuzu kendimiz yapmak isteriz,” dediler. Hipos çevresindeki hayvanları güldürmek için hemen pembe renge büründü. Hayvanlar şişman, minicik kulaklı, pespembe, sevimli mi sevimli Hipos'a gülümseyerek baktılar.

“Ya, ne kadar sevimlisin ama yine de şirinliğin yaptığın hatayı affettirmez,” dediler. Hipos boynunu büktü. “Tamam o zaman,” dedi. “Sizi ıslattığım için hepinizden özür dilerim.” Islanan hayvanlar, “Tamam tamam, kabul ettik özrünü. Neyse, önemli değil, şimdi güneşte kururuz,” diyerek gülümsediler.

Islanan hayvanlar güneşlenirken koşmaktan nefes nefese kalmış bir zürafa yanlarına geldi. “İnsanlar, insanlar,” diyor, başka bir şey söylemiyordu. “Dur, sakin ol,” dediler. “Yavaş yavaş anlat.” Zürafa, “İnsanlar geliyor, insanlar geliyor!” diye bağırmaya devam etti.

Ormandaki bütün hayvanlar saklandı. Hipos da hemen suyun altına girdi. Biraz sonra gerçekten insanlar geldi. Nehrin kıyısında durdular. Çok yakında oldukları için Hipos konuşmalarını duyabiliyordu. Kulaklarına inanamadı.

İnsanlardan biri ormandan bütün şehre yayılan bir hastalık olduğunu, tüm bitkilerin ilaçlanması gerektiğini söylüyordu. Mikropları öldürmek için bitkilere zehirli ilaç sıkacaklardı. Başka birisi, “Ya bu otları yiyen hayvanlar ne olacak? Onlar ne yapacak?” dedi. Diğeri, “Onlar da başlarının çaresine baksın,” dedi.

Hipos içinden, “Ben nehirden ayrı yaşayamam fakat diğer hayvanları uyarmak ve onları buradan uzaklaştırmak zorundayım,” diye düşündü. Sessizce insanların oradan ayrılmasını bekledi. İnsanlar gider gitmez nehirden hemen fırladı. Diğer hayvanlar da saklandıkları yerlerden çıktılar.

Hipos, “Beni dinleyin, size kötü bir haberim var,” dedi. Duyduklarını arkadaşlarına bir bir anlattı. Sonra otla beslenen hayvanlara dönerek, “Hemen buradan gitmelisiniz, arkadaşlar. Yoksa açlıktan veya zehirlenerek öleceksiniz,” dedi.

Hayvanların hepsi çok korkmuştu. Endişeyle sordular: “Peki ya sen? Sen ne yapacaksın?” Hipos, “Siz ormanın içinde yaşayabilirsiniz fakat ben nehir olmadan yaşayamam. Burada kalmak zorundayım,” diye cevap verdi. Hayvanlar, “Sen karnını nasıl doyuracaksın?” diye sordular üzgün üzgün.

Hipos da sözlerine şöyle devam etti: “Eee, hep çok şişman olduğumu söylemez miydiniz? Ben de siz dönene kadar zayıflarım.” Diğer hayvanlar, “Biz seni pembe ve şişman seviyoruz, Hipos,” diyerek Hipos'u göç etmesi için ikna etmeye çalıştılar.

Fakat Hipos nehrin kıyısında kalmaya kararlıydı. Bütün otçul hayvanlar bir bir göç etti. Hipos arkadaşlarının arkasından birazcık üzgün üzgün bakıyordu. Artık yalnız kalmıştı. Günlerce ot yiyemeyecekti.

“Neyse ya, biraz aç kalmanın kimseye zararı yok. Zaten ne zamandır kilo vermeyi istiyordum,” diyerek kendine övündü. Karnını iyice doyurmak için ot yemeye koyuldu. Biraz sonra küçük kuş çıkageldi. Olanları o da duymuştu. Endişeli görünüyordu.

Hipos, “Üzülme, elbet bir yol buluruz,” diyerek onu teselli etti. Ağzını kocaman açtı ve küçük kuşun karnını doyurmasını bekledi. Ertesi gün insanlar geldi ve bütün bitkileri gerçekten ilaçladılar. Hipos önceki akşam o kadar çok ot yemişti ki karnı davul gibi şişmişti.

Bütün gün güneşin altında yattı, uyudu. Sabah uyandığında midesindeki otlar sindirilmişti. Karnı çok acıkmıştı fakat hiç ot yememeliydi. Çünkü bütün otlar zehirliydi. Bugün Hipos için çok zor geçti.

Hiç bu kadar acıktığını hatırlamıyordu. Bir sonraki gün çevresindeki bütün hayvanları ot olarak görmeye başladı açlıktan. Bir gün daha geçtiğinde artık Hipos'un dayanacak gücü kalmamıştı. Gözleri karardı ve suyun içine yarı baygın düşüverdi.

Timsahlar uzaktan onu gözlüyordu. Biri süzülerek Hipos'un yanına geldi. “Kıh kıh kıh! Bakıyorum, iyice güçsüzleştin. Bu gidişle benim yemeğim olacaksın,” diyerek güldü. “Ben de günlerdir balık yemekten sıkılmıştım,” dedi Timsah.

Ağzını açıp kapayan Hipos'a doğru yaklaştı. Hipos kuyruğundan tuttuğu gibi Timsah'ı nehre savurdu. “Dur bakalım, daha ölmedim,” dedi. Birden döküldü. Bardaktan boşanırcasına yağmur yağmaya başlamıştı.

Nehir yağmur sularıyla coştu, kabardı. Uzak yerlerden kopan otlar nehrin sularında sürükleniyordu. Nehirde yüzen otları gören Hipos gözlerine inanamadı. Otları bir bir yakalayıp afiyetle yemez mi? Açlığın ne kadar zor bir şey olduğunu son günlerde çok iyi anlamıştı.

Ağzı türemiş olan küçük kuş sevinç içinde, “Ya Rezzak, Ya Rezzak!” diye ötüyordu. Rezzak, yani yarattığı bütün varlıkları doyuran, onlara çeşit çeşit yiyecek veren demekti. Hipos bu otları göndererek kendisini doyuran Allah'a şükretti.

Hipos'un güçsüz düşmesini bekleyen timsahlar ise homurdanarak oradan uzaklaştılar. Şiddetli yağan yağmur bütün bitkileri yıkamıştı. Bitkilerde hiç zehir kalmamıştı. Bunu haber alan hayvanlar teker teker ormana geri döndüler.

Hipos'u görür görmez, “Aa Hipos, açlığa nasıl dayandın?” diye sordular. Hipos çok güzel bir cevap verdi: “Allah beni besledi,” dedi. Sonra timsahlara dönerek sordu: “Sizler de şahitsiniz, değil mi?”

Timsahlar başlarını salladılar. “Evet,” dediler. “Şahidiz. Tam biz onu yiyecekken nehrin içine otlar doğmaya başladı.” Bütün hayvanlar kendileri için ayrı ayrı yiyecekler yaratan ve kendilerini hiç aç bırakmayan Allah'a şükrettiler.

Rehber Uyku masalı — Çocuğunuzu uyutan masal nasıl seçilir, kaç dakika olmalı? Tüm rehberler